Neyse asıl konu şu ki; yazının devamında “Kürt rüyasını Türk kabusuna çevirmek” gibi, “Kürt megalo ideası karşısına Misak-ı Milli haritası çıkarmaktan bahsediyor… Şimdi sakinleştiğinde yazdığını söylediği şeylere bir bakın; bizim bütün haklılık tezimiz “Irak’ ın toprak bütünlüğü ile sorunumuz olmadığı, bizim sorunumuzun terör ile olduğu” iken amiral gemisinin kaptanı neler yazıyor. Hadi bu umurumuzda olmasın. İfadelere bir daha bakın, hatta gidip yazının tümünü okuyun ondan sonra karar verin ama, ben okudum yazının hemen hemen tümünde karşı karşıya olanlar Kürt ve Türk idi.

PKK nin istediği de açıkça bu değil mi? Kardeşliği bozmak, seçimde aldığı yenilgiyi gizlemek ve mümkünse izale etmek… Şimdi bu konumdaki bir başyazarın sorumsuzluğuna bakınız… Uzun zamandır kavram koyucu / oyun kurucu olarak çalışmak için çırpındığını, seçici kurulun gözüne girmek için yapmadığı atraksiyon kalmadığını izliyoruz. Bugün bu yazı ile bu fikri perçinlemiştir.

Gerçi herhangi bir suçlanma ihtimaline karşın kılıfını hazırlamış. Çok sinirliydim… Hangimiz sinirlenince Kuzey Irak’ı işgal edelim der. Ben sinirlendiğimde niye PKK elemanları geliyor gözüme, gidip tek tek bulup öldüresim geliyor. Liderlerini yok etmek falan geliyor. Ama Ertuğrul Özkök Bey sinirlenince aklına bunlar gelmiş. Sinirlendiğine ve bunları sinirle söylediğine inanalım mı? Hadi canım…
Yazıyı okumak isteseniz burda: http://www.hurriyet.com.tr/yazarlar/7532919.asp?yazarid=10&gid=61&sz=4132

Ben acizane aklı selim düşünmeye çalışan, herhangi bir vatandaş olarak gazetelerin / televizyonların kimi tutumlarını beğenmiyor, sorumsuz buluyordum. Yani şehit haberlerini yarayı kaşır gibi bir uslupla verip, gündemi sürekli burada tutup, çılgınca sınırötesi harekat çağrıları yapmaları hiç doğru gelmiyordu bana. Yanlış anlaşılmasın kötü niyet falan aramıyorum ama sorumsuzlukları şüphe götürmez bence. Çünkü bir kere, açık bir şekilde PKK nın yapmak istediği şeye (panik, kızgınlık vs.) destek olmuş oluyorlardı. Ayrıca hiçbiri de sınırötesi harekatın risklerinden bahsetmiyorlar, adını bile anmıyorlardı.

Oysa sınırötesi harekatin kimi riskleri Ahmet Efendi, Mehmet Efendi, Tolga Efendi olarak bana bile o kadar açık ki… Bu riskler hakkında yazmıştım burda ama bunlardan bahsetmiş olmak bile istemiyorum, düzeltip sildim. Neden olduğunu çok merak ederseniz birebir yazarim… Ayrıca bir milyon yıl tecrübeli gazeteci abiler bunları zaten bilmiyor olamazlar.

İşgalci konumuna düşmek ve daha ağırları çamur at izin kalsın nevinden bile olsa bize nelere malolabilir farkında değiller mi? Doğudaki insanımızla / kürt vatandaşlarımızla bugune değin gün be gün azalmış, yıpratılmış kardeşliğimizin _tam da yeniden kurulması mümkün hale gelmeye başlamışken_ kaybedilmesi, uluslararası itibarımızın yokolması, bölge ülkeleri ve bunların halkları nezdinde yeniden kazanılmaya başlayan güvenin sıfırlanması, uluslararası masada pazarlık gücümüzün yer ile yeksan olması… Bunlar ihtimal değil, ben hayal mi görüyorum?

Ha evet derseler ki biz hergün şehit veriyoruz, herşeye değer… Bir tanesi elle tutulur, gerçek, kendilerinin anladığı ve bizim de anlayabileceğimiz birşey söylesin; böyle bir harekat bize tam olarak ne sağlayacak, ne yapılacak da ne olacak konusunda… Ayrıca oraya göndereceğimiz asker bizim askerimiz değil mi? Onları da riske atmış olmuyor muyuz? Bir de kimileri birkaç gizli gir-çık operasyonuna, girilip alınabilen liderlerin alınmasına, bazı kampların dağıtılıp geçilmesine falan da razı değiller. Onbinlerce askerle girelim istiyorlar. (Kıt askeri bilgimle bu kadar diyebiliyorum, yanlış düşünüyor olmam da çok muhtemel elbet…) Uzatmayacağım, elhasıl riskler mevcut ve burdayız diye bağırıyorlar ve olası fayda yok değilse de net çizilmiş değil. Operasyonun niteliğini belirleyebilir rasyonellikten çok uzak. Riskler saydıklarımla da bitmiyor ve bu riskleri herkes benden çok daha iyi biliyor.

Neyse Kuzey Irak a girmek meselesinin tuzak olabileceğini, (ki bu tuzağın ne / neler olabileceğinden bahsetmiş oldum risklerden bahsederken) daha aklı selim davranmak gerektiğini söyleyenler belirli dar alanlarda zaten az çok vardı. Ama asıl konu şu ki bugün (tam da bugün) medyada risklerden bahseden, tuzak ihtimalinden sözeden kanal sayısının çok fazla arttığına şahit oldum. (En az 2-3 kanalda aynı anda rastladığım için bana artmış görünmüş ise bilemiyorum…) İlginç buldum, çok daha sakin günlerde bundan bahsetmeyen, bunun adını geçirmeyen kanallar belki de acımızın en yoğun olduğu bugün neden bu konuya ilgi duydular bu kadar? Neden bu açıdan bakmaya karar verdiler birden… Sonra düşündüm de acımızın bu kadar yoğun olduğu böyle günlerde bu konu gündeme gelirse, “tuzak olabilir mi” tartışması doğmadan ölmüş olur mu? Evet sanırım olur. Yani bunları dinleyenler, dinleseler de kolaylıkla “tuzaksa da tuzak olsun anasını satıyım” hissini duyuverir, “tuzaktan mı korkacağız” gibi anlamsız birşey deyiverirler. Tuzak ihtimalinin olabilirliğini yüksek gören biri olarak, ben bile duymadım değil bu hissi bir süre… Düşünün ki bu dediğim gerçek bir duyguysa, bu risk konuşulmuş ve nasıl denir sanki bu risk satın alınmış olacaktır. Tabi ki yönetilmiş değil, satın alınmış… Bu süreç yaşanırsa daha sonra, aklı selim bir-iki kişi bu tuzak ihtimalinden söz etmeye çalışsa da, “çok duyduk bunları” hissi hakim olacaktır. Ve mesela hükümet yarın bu riskleri yönetmeye çalışsa, paylaşsa, buna göre davranmaya çabalasa bile kamuoyu aynı duyguyla karşısında duracaktır.

Birileri gerçekten bize oyun oynuyor ve sürekli yeni iterasyonlarla bunu derinleştiriyor ve meşhur tabirle bir kısım medyamız da _kötü niyetinden değilse de heyecanından_ buna düpedüz alet oluyor olabilir mi? Ben şahsen çok mümkün görüyorum bu ihtimali ve korkuyorum. Kendim hatta çocuklarım için falan da değil ama bu topyekün ülkenin geleceği için haklı olarak korkuyorum. Hem korkum bence haklı, hem de ülkem için korkmaya hakkım var herhangi başka vatandaş kadar… Bu kadar kazanmaya yakınken kaybetmemizden korkuyorum. Hep savaşta kazanır masada kaybederiz derler, bu defa masada da kazanmaya başlamak üzereyken görüyoruz ki oyunu masanın altından oynayanlar var… Acilen bugün onun nasıl oynandığını da öğrenmek zorundayız. Bunu öğrenmemiz de bir 150-200 yıl süremez… Bugün, hemen öğrenmek zorundayız.

Yazanın notu: Bu yazıyı kim okuyacak, herhangi biri okuyacak mı bilmiyorum ama yaftalamaya, itham etmeye eğilimli iyi ya da kötü niyetli birileri hemen birşeyler kondurabilir. Kimin ne dediği umrumda değil. Bu yazıyı vatanını seven biri yazdı.

Sonradan sildiklerim yüzünden yazının belkemiği kırıldı ve biraz kuşa döndü ama yapacak birşey yok, yazamazdım, yazamadım.

Kim gelir de okur hiç bir fikrim yok ama olur da birgün birisi gelir yazdığım herhangi şeyi okursa ve ben bunu yorum, istatistik vs. bir yolla anlarsam, o gün hissettiğim şey yazmakla ilgili fikrimi belirleyecek sanırım. Bugüne kadar birşeyler karaladım canım sıkıldıkça, ama hep kimsenin okumayacağı varsayımı ile yaptım. Çoğunu da yazmam bittiğinde sildim ya da yırttım attım zaten.

Elhasıl, ilk okuyucuma söylüyorum, yazın hayatımı [ =) ] doğmadan öldürme şansı da var, büyük bir blog yazarı olma yolumu açma [ =P ] şansı da… Bakalım nolcak, hadi hayırlısı…